Wg Stecco – to innowacyjna metoda terapii manulnej o bardzo dużej skuteczności w normalizowaniu napięcia mięśniowo-powięziowego w organizmi człowieka. To właśnie powięź, niczym wielka sieć, otacza nerwy, naczynia, mięśnie, więzadła oraz narządy wewnętrzne i łączy je ze sobą, zapewniając prawidłowe funkcjonowanie.

Zaburzenia napięcia wynikające z urazów i przeciążeń, tworzą densyfikacje, które ograniczają przenoszenie napięć w systemie mięśniowo-powięziowym, co może być przyczyną dolegliwości bólowych.

Szczegółowo opracowane schematy biomechaniczne pomagają w wyborze odpowiednich punktów wymagających leczenia. Dzięki zastosowaniu technik manipulacji i mobilizacji powięzi następuje przywrócenie fizjologicznej ruchomości tkanek i w konsekwencji zmniejszenie bólu.

Wg konceptu J. Ciechomskiego – to zbiór technik ręcznych, wykorzystujących wysiłek pacjenta w celu likwidowania szeregu zaburzeń w obrębie tkanek miękkich takich jak: Techniki Energii Mięśni, Terapia Punktów Spustowych, Techniki Aktywnego Rozluźniania, Mięśniowo-Powięziowe Rozluźnianie.

Terapię stosujemy w przypadku wzmożonego napięcia mięśni, dysfunkcji mięśniowo-powięziowych, przykurczy mięśniowych różnego pochodzenia, zastojów żylnych, zrostów w obrębie blizn pooperacyjnych, obrzęków oraz ograniczeń ruchomości stawów kręgosłupa i kończyn spowodowanych dysfunkcjami tkanek miękkich.

To niezwykle skuteczny sposób pracy z pacjentem jako samodzielna metoda oraz przygotowanie do terapii manualnej i autoterapii.

Jest koncepcją posiadającą własną filozofię i zasady pracy z pacjentem. Podstawowym celem terapii jest praca nad funkcją, której chory potrzebuje. Siła mięśni, zakres ruchu – to, co jest ważne w tradycyjnym postępowaniu terapeutycznym, jest tylko środkiem do uzyskania celu jakim jest funkcja. Jakże często zapominamy o tym w naszej codziennej praktyce. Koncepcja ta zaleca postrzeganie chorego w sposób całościowy, wykorzystując do terapii silne i zdrowe regiony ciała. Umożliwia to pełne wykorzystanie rezerw tkwiących w organizmie, motywuje do dalszego działania, a co najważniejsze zapewnia bezbolesną pracę, bez traumatyzujących psychicznie i fizycznie doznań. Chory powinien być partnerem fizjoterapeuty, określającym zakres i granice działania. To on ustala cele terapii. Terapeuta ma w tym wypadku rolę doradczą. Dzięki takiemu podejściu chory nawet z dużą dysfunkcją zachowuje dobrą motywację i jest pozytywnie nastawiony do współpracy z terapeutą.

(FDM) jest oparta na zaburzeniach powięziowych o charakterystycznej prezentacji klinicznej, ktorą pacjent prezenuje własną mową ciała oraz objawami. Założenia metody opierają się na znajomości i rozpoznawaniu typów zaburzeń struktury (tzw. odkształceń) oraz funkcji powięzi.

FDM to skuteczna forma diagnozy oraz terapii dolegliwości bólowych, a także dysfunkcji narządu ruchu w obszarze układu mięśniowo-szkieletowego.

FDM znajduje swoje zastosowanie przy schorzeniach kręgosłupa, zespole bolesnego barku czy też zamrożonego barku, dystorsjach, zapaleniach nadkłykci, artretyzmie, lumbago, urazach mięśni, zapaleniach ścięgna Achillesa i przy wielu innych jednostkach chorobowych. Za pomocą tej metody możemy znacznie przyspieszyć proces gojenia, regeneracji i powrotu do sprawności.

Wg konceptu J. Ciechomskiego to współczesna forma masażu dotycząca rozluźnienia napięć w obrębie głębokich wartsw mięśni i powięzi. Bogactwo technik opartych na ergonomicznej pracy pozwala na skuteczne działanie przy jak najmniejszym użyciu siły Terapeuty. Nieodłącznym elementem masażu tkanek głębokich jest ocena funkcjonalna Pacjenta oraz ocena układu mięśniowo-powięziowego.

Doskonale sprawdza się m. in. w przypadku sztywności karku, przewlekłych napięciach mięśni przykręgosłupowych, ograniczeniach ruchomości, wadach postawy, bolesnym barku i wielu innych.

Koncepcja Terapii Obrzękowej (KTO) ma na celu leczenie obrzęków limfatycznych. Skuteczność postępowania zapewnia kombinacja różnych działań terapeutycznych (nie jest to tylko masaż limfatyczny). Ważna jest zarówno odpowiednia kolejność i intensywność działań terapeuty podczas pojedynczego zabiegu, jak również długofalowe planowanie usprawniania, odpowiednio do postępu i przebiegu choroby.
W skład Koncepcji Terapii Obrzękowej wchodzi:
• manualny drenaż limfatyczny – MDL (masaż limfatyczny)
• terapia kompresji (uciskowa)
• terapia ruchowa przy zachowanej kompresji
• terapia obrzęku (stosowana przy obrzęku limfatycznym)
• pozycje ułożeniowe
• terapia oddechowa

Jeden z zabiegów fizjoterapeutycznych, którego głównym celem jest usprawnienie przepływu limfy w określonej części ciała. To masaż ciała, który pozwala m.in. ujędrnić skórę, pozbyć się cellulitu, zlikwidować obrzęki i poprawić funkcjonowanie organów wewnętrznych. Jest wykorzystywany w przypadku obrzęków zapalnych, przeciążeniowych, jako zabieg kosmetyczny (np. okolic twarzy), a także po zabiegach chirurgii onkologicznej.

Metoda terapeutyczna polegająca na oklejaniu wybranych fragmentów ciała plastrami o specjalnych właściwościach. Odpowiednia aplikacja plastrów może działać przeciwbólowo, przeciwobrzękowo i wspomagająco na układ mięśniowy, krążenia krwi oraz limfy. Jej zaletą jet to, że nie wyklucza stosowania innych form terapii.
Kinesiotaping stosujemy w profilaktyce, rehabilitacji sportowej, jak i większości dziedzin fizjoterapii: m.in. ortopedii, neurologii, traumatologii, pediatrii.

Zajmuje się diagnostyką i terapią obwodowego układu nerwowego za pomocą technik działających bezpośrednio na struktury tkanek nerwowych, mających na celu odtworzenie prawidłowej neuromechaniki oraz uplastycznienie układu nerwowego.

Punkty spustowe to wrażliwe na ucisk miejsca leżące w obrębie nadmiernie napiętych tkanek, które wywołują ból o charakterze promieniującym (przypominający np. rwę kulszową) lub ból w odległym obszarze ciała od miejsca drażnienia. Punkty spustowe doprowadzają w mięśniach do szybszego zmęczenia, niedostatecznego zaopatrzenia w tlen, zaburzeń mikrokrążenia, nadmiernie trwającego skrócenia, bolesności podczas ruchu. Do technik pracy na punktach spustowych zaliczamy kompresję ischemiczną, pozycyjne rozluźnianie, INIT (zintegrowana technika hamowania przewodnictwa nerwowo-mięśniowego) oraz techniki masażu głębokiego. Praca z punktami spustowymi, czasem bolesna, daje bardzo szybkie i trwałe efekty rozluźnienia i poprawy funkcji tkanek.

Bezwarunkową podstawą postępowania diagnostycznego i terapeutycznego jest dobra znajomość anatomii połączona z umiejętnością odnajdowania struktur anatomicznych w ludzkim ciele. Oprócz nauki prawidłowej topografii elementów układu kostnego, mięśniowego, nerwowego, krwionośnego oraz trzewi, niezbędne jest nauczenie się wszystkich zależności, które występują między tymi strukturami, aby móc prawidłowo i skutecznie prowadzić terapię w zakresie funkcji i dysfunkcji danego obszaru ciała.

Służy do oceny neurologicznej oraz diagnostyki różnicowej najczęściej spotykanych objawów w codziennej praktyce terapeutycznej t.j.:

• zespoły korzeniowe (bóle kręgosłupa szyjnego, piersiowego, lędźwiowego, rwa kulszowa, udowa, barkowa)

• zaburzenia czucia tj: parestezje, drętwienia, mrowienia, przeczulica,

• niedoczulica

• osłabienie siły mięśniowej

• zawroty głowy

• ograniczenie pola widzenia

• przy jednostkach chorobowych tj: udar, Parkinson, SM, niedowłady, cieśń nadgarstka, TOS zespół górnego otworu klatki piersiowej, mielopatia szyjna, porażenie nerwu twarzowego

Wykorzystuje się tu elementy badania tj.: dermatomy, miotomy, viscerotomy, strefy odruchowe, testy kliniczne wykorzystywane do oceny radikulopatii i neuropatii obwodowych, oceny drogi piramidowej oraz móżdżku, testy oponowe.

Osteopata stoi twardo na ziemi, obserwuje prawa i jako inżynier ludzkich ciał wprowadza je w życie w celu przywrócenia zdrowia.

Osteopata jako inżynier ludzkich ciał/ludzkiego organizmu powinien pojąć zasady, które nimi rządzą w taki sposób, aby stać się mistrzem w opanowywaniu/leczeniu dolegliwości/schorzeń

A.T. Still

Życie to ruch. Dotyczy to również osteopatii i obszarów ją tworzących.

To nauka, metoda, filozofia, ugruntowany system pracy manualnej, w którym człowiek i jego zdrowie jest w centrum zainteresowania.

Osteopatia mocno opiera się o fakty medyczne. Bazuje na anatomii, fizjologi, biomechanice i pokrewnym im naukom m.in. z zakresu biologii, fizyki, chemii. Głównym filarem są 4 zasady, których wyjątkowość polega na uwzględnieniu zjawiska, że na zdrowie, poza jego strukturalnym aspektem, wpływa również sposób myślenia, środowisko, emocje, oraz zdolności samoregulacyjne organizmu ukierunkowane na samouzdrawianie. Osteopatia opiera się na kontakcie manualnym z pacjentem zarówno podczas fazy oceny, jak i leczenia.

Thinking, feeling, seeing, knowing fingers

Myślące, czujące, widzące, wiedzące dłonie

W. G. Sutherland

OSTEOPATA w Polsce, to osoba, która ma wykształcenie medyczne (np. fizjoterapeuta, lekarz) oraz ukończyła min. 4-letnie studia podyplomowe zakończone egzaminem teoretycznym i praktycznym oraz obroniła pracę dyplomową.

W procesie kształcenia rozwija się zdolności palpacyjne, jako główny element osteopatycznej praktyki klinicznej, w celu właściwej oceny dysfunkcji somatycznej* oraz odpowiedniej techniki terapeutycznej.

Wykształcenie pozwala na niezależną diagnostykę i leczenie w oparciu o filozofię osteopatyczną. Osteopaci w swojej pracy wykorzystują szeroki zakres technik manualnych służących poprawie funkcji fizjologicznych organizmu i/lub podtrzymaniu homeostazy, które zostały zmienione przez dysfunkcję somatyczną.

FIND IT, FIX IT, LEAVE ALONE.
Znajdź to, napraw, zostaw w spokoju
A.T. Still

W ujęciu osteopatycznym ciało jest całością, wszystkie układy są ze sobą powiązane. Dla celów dydaktycznych można rozróżnić obszary, do których przypisane są części organizmu i sposób pracy.

Osteopatia parietalna

obejmuje aparat ruchowy człowieka, czyli kości, stawy, mięśnie, ścięgna i powięzie. Terapia ma na celu korekcję ograniczeń ruchomości i nieprawidłowe położenie mięśni, stawów, więzadeł i powięzi. Efektem jest nowa równowaga statyczna i dynamiczna ciała.

Osteopatia wisceralna

dotyczy narządów wewnętrznych człowieka, takie jak przełyk, żołądek, jelita, wątroba, śledziona, nerki, pęcherz, płuca, serce itd. wraz przypisanymi do nich naczyniami krwionośnymi i limfatycznymi oraz nerwami i tkanką łączną. W osteopatii wisceralnej terapii poddaje się ruchliwość narządów, ich rytmiczną ruchomość własną oraz połączenia więzadłowe i powięziowe. Właściwa terapia pomaga unormować unerwienie, ukrwienie i funkcję każdego narządu. Wpływa to na poprawę zaburzeń trawienia, pobudzenie procesów odtruwania i ustabilizowania zaburzeń przemiany materii.

Osteopatia kranio-sakralna

odnosi się do czaszki i kręgosłupa człowieka, łącznie z płynem mózgowo-rdzeniowym, oponami mózgowo-rdzeniowymi i układem nerwowym (łącznie z nerwami czaszkowymi).

THE UNION OF THE NATURAL FORCES THAT CONSTITIUTE THE BODY OF MAN IS VASTLY SUPERIOR TO THE CAPACITY OF ANY ARTIFICIAL FORCE

Połączenie naturalnych, wewnętrznych sił oddziałujących na ciało człowieka jest bezkonkurencyjne wobec jakichkolwiek sił zewnętrznych

A.T. Still

Wizyta trwa ok. 60 minut.

Podczas pierwszej wizyty najważniejszy jest wywiad żywieniowy, podczas którego chcę poznać Cię jak najlepiej. Będę pytać o Twój stan zdrowia, styl życia, aktywność fizyczną oraz upodobania kulinarne. Podczas wizyty wykonam badanie antropometryczne za pomocą medycznego analizatora masy i składu ciała. Dzięki temu badaniu poznasz: poziom otłuszczenia Twojego organizmu,poziom otłuszczenia brzusznego, wiek metaboliczny organizmu, poziom wody w organizmie, poziom mięśni w organizmie.

Następnie ustalimy cele dieto-terapii, wspólnie zastanowimy się nad wysiłkiem fizycznym, który jest bardzo ważny w utrzymaniu optymalnego stanu zdrowia.

Na podstawie tych informacji ułożę dla Ciebie indywidualne zalecenia dotyczące diety, oraz jeżeli posiadasz aktualne wyniki badań lekarskich- plan suplementacji (jeżeli jest ona konieczna bądź wskazana).

Otrzymasz też wskazówki dotyczące prawidłowego odżywiania i przykładowy jadłospis na kilka dni, oraz inne materiały do wykorzystania w domu.

Porozmawiamy też o aktywności fizycznej – tutaj również w materiałach ode mnie otrzymasz autorski trening do wykonywania w domu.

Jest to krok w stronę wprowadzenia zdrowych nawyków na pole codziennego życia.

Konsultacja kontrolna trwa ok. 30 minut. Jest to spotkanie na którym omawiamy przebieg diety, skład posiłków, sprawdzam sukcesy, rozmawiamy o trudnościach oraz ustalamy jadłospis na kolejne 14 dni (decyzja o kontynuacji poprzedniego jadłospisu, bądź odpłatnie ułożenie kolejnego menu). Porównam poprzednie pomiary i wskaże Ci, jakie parametry pomiaru antropometrycznego uległy zmianie. Odpowiem na wszystkie pytania, które pojawiły się podczas stosowania zdrowego jadłospisu .